Nov 2, 2011

Mangyari Lamang

I heard this poem for the first time from one of our most memorable Ateneo professors, Sir Bobby Guev. The way he read it gave me goosebumps. It's as if every word coming from him was shaped by years of experience. I knew he read this poem every semester to his students, but it never sounded like a routine. We were in a theater, it was his one man show, and we were all mesmerized by Bobby Guev. May pusong kasama.

Fortunately, a friend reread it again several days ago when he talked to a group of students having a retreat. Allow me to share it with you guys, although it's better if you listened rather than read. 
-------------------------------------------------------------------------------


Mangyari lamang ay tumayo ang mga
nagmamahal
Nang makita ng lahat ang mukha ng pag-ibig
Ipamalas ang tamis ng malalim na pagkakaunawaan
Sa mga malabo ang paningin.

Mangyari lamang na tumayo rin ang mga nagmahal at
nasawi
Nang makita ng lahat ang mga sugat ng isang bayani
Ipadama ang pait ng kabiguan
Habang ipinagbubunyi ang walang katulad
Na kagitingan ng isang nagtaya.

Mangyari lamang ay tumayo ang mga
nangangambang magmahal
Nang makita ng lahat ang kilos ng isang bata
Ipamalas ang katapatan ng damdamin na pilit ikinukubli
Ng pusong lumaki sa mga engkanto’t diwata.

Mangyari lamang na tumayo ang
nagmahal, minahal at iniwan
Ngunit handa pa ring magmahal
Nang makita ng lahat ang yaman ng karanasan
Ipamalas ang katotohanang nasaksihan
Nang maging makahulugan ang mga paghahagulhol sa dilim.

At sa mga nanatiling
nakaupo
Mangyari lamang ay dahan-dahang tumalilis
Palabas sa nakangangang pinto
Umuwi na kayo!
At sumbatan ang mga magulang
Na nagpalaki ng isang halimaw.

At sa lahat ng mga nakaiwang nakatayo
Mangyari lamang na hagkan ang isa’t isa
At yakapin ang mga sugatan
Mabuhay tayong lahat
Na nagsisikap makabalik sa ating pinagmulan

Manatiling masaya at higit sa lahat
Magpatuloy sa pagmamahal.

by Rico Abelardo

1 comment:

JM said...

I can't get over this one. :)) hahaha shet.